تکنولوژی

سه قانون اصلی در خرید یک تلویزیون

برخی از مشخصات ذکر شده روی کاغذ یا بهتر است بگوییم کاتالوگ محصول بسیار با اهمیت هستند، مثل وزن و انواع ورودی‌ها و خروجی‌های تلویزیون. اما در مجموع پارامترهایی بی‌اهمیت یا کم‌ اهمیتی در کاتالوگ محصولات دیده می‌شود و ممکن است برخی از موارد دارای مقادیر نادرست هم باشند. به عنوان مثال نسبت کنتراست یا تضاد تنها یک دروغ فریبنده است، نرخ نوسازی بر حسب هرتز که اعدادی از جمله ۱۲۰، ۲۴۰ و ۶۰۰ هرتز را روبروی آن می‌بینیم و در حقیقت یک پارامتر پیچیده و تا حدی مبهم است. شاید در کاربردهای معمولی، نرخ نوسازی بالا به هیچ وجه اثرگذار نباشد اما هزینه خرید تلویزیون را زیاد می‌کند. زاویه دید تلویزیون‌های LCD و LED-backlit LCD که عددی نادرست است و این مسأله‌ی همیشگی که معمولاً یک تلویزیون LED کیفیت تصویر بهتری نسبت به تلویزیون‌های LCD ندارد. کابل‌های HDMI که کیفیت یکسانی دارند اما فروشنده برخی از آنها را با کیفیت‌تر از باقی کابل‌ها معرفی می‌کند. LEDها یک نسل جدید یا فناوری متفاوت با LCD نیستند و در واقع خود نوعی از LCDها به شمار می‌روند.

 تلویزیون بزرگ‌تر واقعاً بهتر است

در مورد اندازه حداقل قطر ۳۲ اینچ را توصیه می‌کنیم. البته در مورد تلویزیونی که قرار است در اتاق خواب قرار بگیرد، برای تلویزیونی که می‌خواهید در اتاق نشیمن استفاده کنید، بهتر است تلویزیونی با حداقل قطر ۴۶ اینچ یا ۵۵ اینچ و بزرگ‌تر از آن، انتخاب نمائید.

به تلویزیون‌های پلاسما هم توجه کنید

تلویزیون‌های LED در حقیقت همان تلویزیون‌های LCD هستند که نور پس‌زمینه‌شان توسط دیودهای نوری (یا LED) تولید می‌شود. یکی از دلایلی که باعث شده کاربران از خرید تلویزیون‌های پلاسما اجتناب کنند این است که شایع شده این نوع تلویزیون‌ها دچار پدیده‌ای به نام Burn-in می‌شوند به این معنی که یک تصویر خاص روی صفحه باقی می‌ماند، آن هم به صورت دائمی! در صورتی که شما هم یک کاربر عادی هستید و از تلویزیون برای تماشای برنامه‌های تلویزیونی و یا انجام بازی‌های ویدیویی استفاده می‌کنید، نگران این پدیده نباشید، مشکلی نیست. در واقع عمر تلویزیون‌های پلاسما در حد تلویزیون‌های LCD معمولی است.
تلویزیون‌های پلاسما نسبت به تلویزیون‌های LED و مخصوصاً محصولات جدید و باریک امروزی، ضخیم‌تر و سنگین‌تر هستند اما هر دو تکنولوژی پلاسما و LED به بلوغ رسیده و کیفیت بسیار خوبی دارند. امروزه تلویزیون‌های پلاسما هم بسیار باریک شده‌اند. تنها دلیل موجهی که باعث می‌شود از انتخاب پلاسما صرف‌نظر کنیم، این است که معمولاً پلاسما‌ها تلویزیون‌های بزرگی هستند و در اندازه‌های کوچک‌تر از ۴۲ اینچ تولید نمی‌شوند. بنابراین اگر بخواهید یک تلویزیون کوچک‌تر انتخاب کنید، باید سراغ LCD یا LED بروید.

کیفیت تصویر، مهم‌ترین و پیچیده‌ترین بخش کار

تلویزیون‌های LCD روشنایی بیشتری دارند اما تلویزیون‌های پلاسما هم برای استفاده در اتاق‌هایی که خیلی روشن نیستند، روشنایی کافی دارند.
تلویزیون‌های LCD با نور پس‌زمینه‌ی LED با قابلیت Local Dimming، چه LEDها در لبه باشند (اصطلاحاً Edge-lit) و چه در سراسر صفحه پراکنده باشند (اصطلاحاً full-array)، نسبت به تلویزیون‌های LCD معمولی کیفیت بهتری دارند.
یکنواخت نبودن کیفیت نمایشگر در کل سطح تلویزیون‌های LCD یک مسأله‌ی مهم است اما پلاسماها چنین مشکلی ندارند.
یکی از مهم‌ترین عوامل موثر در کیفیت تصویر این است که تلویزیون رنگ سیاه را عمیق نشان دهد و به عبارت دیگر، کنتراست یا تضاد بالایی داشته باشد.
دومین عامل کلیدی در کیفیت تصویر، شدت رنگ است که خود مستقیماً، تحت تأثیر کنتراست یا عمق رنگ سیاه می‌باشد. سومین مورد هم دقت بالا در نمایش رنگ‌هاست.
تلویزیونی کیفیت تصویر خوب دارد که تصاویر را تا جای ممکن شبیه تصویر اصلی نمایش دهد. افزایش شدت رنگ‌ها، برطرف کردن نویز و دیگر موارد، نشان‌دهنده‌ یک تلویزیون خوب نیست.
تلویزیون‌های پلاسما ایده‌آل‌تر از تلویزیون‌های LCD هستند، مخصوصاً برای کاربرانی که درست روبروی تلویزیون نمی‌نشینند.

ریموت کنترل تلویزیون

کنترلر از راه دور تلویزیون یا به اصطلاح کنترل آن هم مسأله‌ی مهمی است. اگر بتوان از همان پرتوی مادون قرمزی که کنترلر تلویزیون می‌تاباند، برای کنترل کردن دیگر وسایل هم استفاده کرد، کار شما ساده‌تر می‌شود. همان‌طور که استفاده از کابل HDMI در انواع محصولات الکترونیکی کارها را ساده‌تر کرده است. معمولاً استفاده از کنترلرهایی که در آن چیدمان کلیدها کاملاً مشخص و تفکیک‌پذیر است، راحت‌تر می‌باشد مخصوصاً کنترلرهایی در اندازه‌ی معمولی و دارای نور پس‌زمینه.

اتصالات

در مورد امکانات ارتباطی و در واقع پورت‌ها، تصمیم‌گیری ساده شده است، چرا که پورت HDMI در محصولات امروزی کاملاً متداول است. تنها کاری که باید انجام دهید، شمردن وسایلی است که نیاز به این پورت دارند و سپس باید دنبال تلویزیونی بگردید که تعداد پورت‌های لازم را داشته باشد. بهتر است یکی دو پورت هم بیشتر داشته باشد تا بعدها با اضافه شدن دیگر گجت‌ها، مشکلی از بابت تعداد پورت‌های HDMI پیدا نکنید.  پورت USB و کارت‌ خوان SD هم برای نمایش عکس‌ و فیلم مفید است. اگر گجت قدیمی دارید، باید نگران پورت‌های آنالوگ باشید. به عنوان مثل کنسول بازی نینتندو که یکی از محصولات فاقد HDMI است و برای استفاده از آن باید تلویزیون مناسب تهیه کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *